Celbiologie opgestuurd

Doodeng vind ik het. Daarom duurde het ook zo lang. Maar een uurtje terug heb ik mijn verslagen van celbiologie opgestuurd. Celbiologie is een eerstejaars-vak waar ik 2 vervangende verslagen moet schrijven omdat ik er 2 vrijdagochtenden niet ben geweest. Ik heb er ondertussen ongelofelijk veel tijd en energie in zitten omdat ik het niet kan en in mijn hoofd compleet blokkeer. In totaal ben ik aan de vervangende opdrachten minimaal 12 weken bezig geweest. Ietwat veel ter vervanging van 2 vrijdagochtenden, maar goed. Hopelijk wordt het nu goedgekeurd en kan ze anders duidelijk aangeven wat eraan verbeterd moet worden. Verslag 1 had ze dit al eens bij gedaan, dus als dat nu niet goed is wil ik graag een afspraak met haar maken om het face-to-face eens door te spreken wat ik moet verbeteren. Verslag 2 had ze een algemene opmerking over gezet, die heb ik geprobeerd toe te passen, maar ik kan er niet zoveel mee dus ik heb gevraagd of ze, als het niet goed is en verslag 1 wel, of ze bij verslag 2 dan ook dat soort dingen wil zetten. Ik zie het gewoon niet, en dat is uiterst frustrerend.

Vandaag stond in het teken van celbiologie, ik heb me er keer op keer toe gezet en weer afgeleid geraakt. Uiteindelijk is het nu dus weg, maar ik heb niet gewandeld en slecht gegeten (als in, ongezond). Alle tellers dus weer op nul en ik heb de dingen voor morgen alvast voorbereid. Dus dat gaat goed komen.

Gisteren deed ik mijn brievenbus open en bleek er een doosje in te zitten. Mijn bestelling bij www.ijslandershop.nl/ was binnen. De bestelling was een beetje wonderlijk verlopen, aangezien ik via google bij boeken uit kwam die ik in de shop verder niet meer terug kon vinden als ik ze ging zoeken. Maar ik ging het toch proberen (want dit was de enige winkel die ze allemaal had), in het ergste geval zou ik een mailtje krijgen dat  ze niet meer leverbaar waren.

Dat was niet het geval. 2 van de 3 boeken die ik besteld had, zijn binnen, over het derde boek heb ik een mailtje gehad, dat komt later. En er was nog een extra boekje bij gestopt, net als de rest over zomereczeem. Dus in totaal 4 boeken over dit onderwerp.

Waarom nu boeken over zomereczeem? Ik geef nogal eens advies aan mensen over verschillende dingen gekoppeld aan paarden (en honden, maar nu even gericht op de paarden). Hierbij hebben de paarden vaak een probleem. Dit kan hoefbevangenheid zijn, extreem druk, luchtzuigen/maagkwalen, te dik of juist te mager. Maar nu kreeg ik van een aangetrouwde nicht de vraag wat zij het beste met haar Friese ruin kan doen. Op haar vorige stalling (100km verderop) was de ZE eigenlijk geen probleem. Maar nu ze naar haar huidige stalling is verhuisd (dicht bij de zee), had hij vorige zomer opeens last. Of ik nog suggesties had.

Natuurlijk had ik een heleboel ideeën, maar bij doorvragen bleek het best een lastig geval te worden. In de zomer staat hij 24/7 op het land, daarnaast krijgt hij geen brok of andere bijvoeding en een deken leek haar lastig met de andere paarden. Het gaat nu in de paddock overigens wel goed met het winterdeken (en andere paarden). Daarnaast kan zij niet dagelijks naar haar paard, dus de behandeling moet beperkt blijven tot 1 a 2x per week het liefste, ook heeft hij de neiging in de zomer te zwaar te worden.

Het eerste boek heb ik ondertussen uit, dit was het bonusboekje. Daar kwam onder andere stress door verhuizing naar voren als een belangrijke factor. Iets dat ik wel had kunnen bedenken, maar niet aan had gedacht. Het paard is voor de zomervakantie hierheen verhuisd, dus precies aan het begin van het ZE-seizoen. Dat hij er juist vorige zomer flink last van heeft gehad.

Het boekje is: "Zomereczeem bij paarden" door Mariëlle de Vries - Behrens.

De andere boeken zijn: "Zomereczeem opgelost met voeding" door Nicolette Hebing - Vissers, "Zomereczeem bij paarden" door Anke Rüsbüldt en "Zomereczeem Onder Controle" door Mariëlle de Vries - Behrens (dezelfde schrijver als het bonusboekje).

Dus straks heb ik netjes alles over zomereczeem in mijn kast staan. Tenminste, wat er in het Nederlands over geschreven is, en daar houd ik van. Een soort van vroegtijdige beloning voor het wegsturen van Celbiologie. Ik heb nog wel meer boeken op mijn lijstje staan (o.a. over hoefverzorging en hoefbevangenheid), maar dat is pas weer bij een volgende afronding.

Van het weekend heb ik weer een stukje aan Victor zijn steile hoef gewerkt. Vorig weekend was me al een rare rand in zijn zool opgevallen, deze begon wat uit te steken. Deze week viel de rand minder op, maar hij was er nog wel en ik heb de hoevenkrabber eronder gewiebeld. Dat lukte verbazingwekkend ver, alleen de hoevenkrabber trok krom op het moment dat ik er wat meer mee ging wiebelen. Dus op zoek naar een nijptang in de hal (soort grote garage). Uiteindelijk maar aan mijn vader gevraagd, die kon hem na enige zoeken opduikelen.

Met de nijptang aan de slag gegaan, flapje gepakt en gaan wiebelen totdat het wat verder omhoog kwam. Toen een groter flapje gepakt en gaan trekken. Nog een paar keer een grotere flap gepakt totdat het geheel zich liet losscheuren. Het waren serieus grote delen. Toen ik dat eenmaal gedaan had, heb ik met de vijl de verzenen+hielen wat lager gezet (1-3mm) en de hoefwand afgerond. De volgende dag heb ik een foto gemaakt van de hoef. Ik heb met zwart een cirkel gezet om het gebied waar de steunsels (ongeveer) verwijderd zijn.

De zool daarachter (onderaan deze foto) is volledig plat. Ik hoop dat de hoef nu weer wat verder open trekt en dat dit deel van de zool dan ook hol komt te staan. Dit deel werd onevenredig veel belast tot nu toe. En zo hoop ik dat op een keer de scheur ook uit zijn hoef groeit, want dat is de reden dat ik begonnen ben met de hoef zelf bij te werken. De steilheid van zijn hoef is dusdanig dat de scheur niet eruit te krijgen is en als de hoefsmid het corrigeert dat loopt Victor 2 weken op eieren. Nu kan ik er iedere week een minibeetje afhalen en dat gaat goed terwijl hij toch steeds minder steil komt te staan.

Goed, weer eens een veel te lange blog. Dus dat was het weer voor vandaag.

Groetjes, Domor Verbeuk.

Stormachtig kalm

Dat was het vanmorgen, toen ik de hond ging uitlaten. Ik was redelijk vroeg wakker en om 9.00 stuiterde ik ongeveer mijn bed uit, die had ik toen echt gezien. Ik blijf niet zo'n uitslaper. Dus even aangekleed en daarna eerst mijn computer opgestart. Doelbewust ging ik een uitstelproject aanpakken, namelijk mijn bewonersvergadering nogmaals aankondigen. Tot nu toe 5 aanmeldingen, waarvan 1 als reactie op het mailtje. Dus een succes tot zo ver.

Na het mailtje ben ik lekker de hond gaan uitlaten. Het was stormachtig kalm. Sowieso is het op zondagochtend 9.15 niet druk, maar met dit weer was het vrijwel uitgestorven. Het eerste stuk kon hij lekker los, toen een flink stuk aan de 8m-flexi en het laatste stuk kon hij weer lekker los. Het maakt een serieus verschil voor de hond, zelfs al is het 8m en pak ik nooit de rem (aan de flexi doe ik alles op de appèl. Alleen het oversteken pak ik hem bij het vaste stukje lijn aan de flexi nadat ik hem naast me geroepen heb. Dus niet binnen gehaald)

 en dan de zwarte variant, maar dat vaste stukje bedoel ik met oversteken

Maar het was heerlijk rustig dus ik heb echt genoten. Daarna ontbeten met eitje, verse brood en een kleine matze. Waarna ik de paarden ben gaan doen samen met mijn moeder. Die stonden vanwege de regen onder hun (nieuwe) dekens, maar nu is het droog en staan ze dus weer lekker zonder.

De shetten waren het de eerste keer niet helemaal eens met die tijger op hun rug, maar ondertussen staan ze er volleerd mee.

Ik ben spullen bij elkaar aan het rapen. Ik had nieuwe paardenboeken besteld en daar moet ik nu een selectie van maken wat ik deze ronde meeneem. Net als andere boeken, spullen, schoolwerk, etc. Want ik ga weer terug naar Wageningen.

Zo eerst nog even wandelen met Victor, gezellig samen met mijn moeder, maar dat is het dan ook wel. Tijd om in Wageningen mijn leven weer op te pakken (note to self: mail het verslag naar mijzelf). Ik heb daar ook echt weer zin in. Ik merk dat ik echt behoefte heb om lekker terug op mijzelf te wonen, zelfs al heb ik het bij mijn ouders echt heel gezellig.

Ik word geroepen voor de lunch, maar toch een klein stukje tekst. Het DZP schiet op het moment even niet zo op, maar dat pak ik straks ook weer op. één doel heb ik alvast flink groter gemaakt (#26, lees alle informatieve paardenboeken. Ik heb er 16 bijgekocht).

Groetjes, Domor Verbeuk.

Het strokengordijn

Lekker met Victor kunnen oefenen met het strokengordijn. Het strokengordijn is rustig opgebouwd door eerst de helft van de stroken aan de kant te halen (paard kon er dan ruim door zonder ze aan te raken)en dan steeds meer stroken toe te voegen van buiten naar binnen totdat ze allemaal hingen. Eerst ging ik hem voor, daarna ben ik overgegaan op het leiden vanaf de longe en geëindigd met alles af en los er doorheen sturen. Hij deed het super en ik ben trots op hem. Alleen het gaspedaal is een beetje stuk...

Aan de longe

Linksom los

Rechtsom los

Relatief korte post deze keer, maar toch leuk om even te plaatsen.

Groetjes, Domor.

Iedereen een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar toegewenst!

Zo, dat als eerste even gedaan. Over op de orde van de dag (hoewel, 1e kerstdag is dit misschien wel de orde van de dag).

De afgelopen dagen waren druk, zeer druk, maar wel heel leuk en gezellig. Gisteren ben ik tijdens het met de beesten lopen zeiknat geregend. Ik had de hond gelukkig 2 fleecekleedjes aangedaan, want hij had het nu al koud, voordat we de straat uit waren. Hij had pech, want hij moest toch gewoon wel 20 minuten uit en nog aan de flexi ook (anders mag ik van hem wandelen en wacht hij wel thuis op de mat tot ik terug ben). Daarna met het paard geweest, kanaal op en neer. Aan het einde van het kanaal is het winkelcentrum, daar had ik even een uitdaging. Want er stond een vrachtwagen extra en nog voor de laatste tuin begon stond hij al snuivend naast me (het laatste huis heeft een grote tuin). Dus daar gingen we op oefenen. Zo ontzettend gevaarlijk en paardetend was die vrachtwagen in mijn ogen namelijk niet. Zelfs al was Victor daar het duidelijk niet mee eens.

Eerst vanaf het fietspad gekeken, maar ik vond zijn gedrag niet voldoende verbeteren en dus heuveltje af gelopen en daarna aan de kant van de vrachtwagen er weer op (er zitten bosjes tussen het fietspad en de vrachtwagenparkeerplaats). Snuivend en wel kwam Victor dichterbij, totdat ik dichtbij genoeg was om de vrachtwagen aan te raken. Op het moment dat ik dat deed, stond hij opeens weer 3 meter verder. Daarvoor loopt ik dus met een 10m-lijn ;) Dus hem terug meegenomen, "Victor, stapje" en dan nog een stapje, totdat ik de vrachtwagen weer kon aanraken. Hem weer aangemoedigd tot een stapje en uiteindelijk snuffelde hij ook aan de vrachtwagen, met zijn nek zo lang als hij voor elkaar kreeg. En toen wilde hij er maar achteruit langs, want als je enge dingen tegenkomt waar je niet langs durft, dan zet de baas je er achteruit langs en volgens hem kan hij dat nu dus zelf ook. Foutje.

Ik heb hem gecorrigeerd, rechtgedraaid en weer laten snuffelen, en nog een keer, en nog (tig) keer. Op een bepaald moment vond ik hem rustig genoeg dus wil ik weglopen. Hij besluit echter dat dit weglopen veel sneller kon, dus ik heb hem weer teruggedraaid en opnieuw laten snuffelen, en nogmaals, etc. Totdat ik hem weer rustig genoeg vond en toen zijn we stapje voor stapje naar beneden gelopen. Ieder pasje voorbij mij, betekende 2 pasjes achteruit richting de vrachtwagen en dus kwamen we rustig beneden aan, tijd om langs het fietspad weer omhoog te gaan en naar huis te lopen. Missie geslaagd!

Eenmaal thuis heb ik het paard even eten gegeven en daarna heeft mijn moeder mij naar binnen gebonjourd. Hoewel mijn officieel niet waterdichte jas prima waterdicht is, was ik voor de rest wel doorweekt en kon je de onderkant van de mouwen van mijn jas uitwringen. Toen ik mijn broek uitgetrokken had en omhoog hield, druppelde er water uit. Droge kleren waren erg fijn kan ik je zeggen.

Even koffie gaan drinken en daarna het mesten bij het paard gedaan, waarna we aan de kerstvoorbereidingen zijn begonnen. Hoewel dat ook leuk was, ga ik daar verder niet op in, zo meteen ga ik me lekker aankleden en weer de hond uitlaten. (en in dat bloggen gaat altijd zo veel tijd zitten).

Nogmaals iedereen een fijne kerst gewenst.

Groetjes, Domor Verbeuk.

De pietenboot

Gisteravond ben ik veilig aangekomen na een rondje rijden (ondanks dat ik al bekaf was). Nog even de paarden verzorgt, even bijgepraat zodat ik van de belangrijkste dingen weer op de hoogte was en daarna douchen en naar bed.

Vanmorgen ben ik begonnen met uitslapen. Mijn broertje is met Scouting weg en dus mocht de hond gezellig bij mij op de kamer liggen. 's nachts wil ik hem niet in bed. Ik slaap onrustig en ik verkramp dan helemaal. Hij vindt het ook niks want ondanks dat ik mijn best doe, schoffel ik toch tig keer tegen hem aan. Dus hij slaapt in de mand naast me. Maar 's ochtends, als we allebei al even gerekt hebben, komt hij wel eens lief naast mijn bed staan, zodat ik hem een aai kan geven. En dan kijkt hij omhoog, naar mijn bed, of hij erbij mag komen liggen. Dus dan draai ik op mijn zij en geef ik een klopje op mijn bed, waarna hij helemaal gelukkig tegen mijn benen aan gaat liggen en zijn kop op een onderbeen legt. Contactliggen, noemen ze dat zo mooi in de hondenwereld. En we genieten er samen van. Het stille liefhebben dat dan door ons heen gaat.

En na 20 minuten zo gelegen hebben zijn we het dan allebei zat en is het tijd om eruit te komen. Hij gaat bij mijn kamerdeur staan, want dan wil hij in de zon gaan liggen en moet ik dus mijn kamerdeur en de woonkamerdeur voor hem open doen. Ik ben dan wel klaar met het in bed liggen en ga dan actief worden of computeren. Vandaag was het computeren tot het ontbijt.

Na het ontbijt ben ik eerst de paarden gaan voeren. Victor moest even extra oefenen met geduldig zijn want een hooinet van de shetten zit vandaag voor het eerst ook aan het hek (waar zo lang het droog is ook het net van Victor hangt tegenwoordig) en dat moet aan het net van Victor gehaakt worden met de karabijnhaak die we gebruiken om hem aan het hek te klikken. En zolang ik aan het hooinet bezig ben, heeft Victor eraf te blijven. Na 2 keer proberen gaf hij het op. Hij blijft op 30cm van het net mij indringend aankijken, maar houdt zich keurig rustig. Eenmaal klaar sta ik op en hij kijkt mij verwachtingsvol aan. Ik stap opzij, hij wacht, en ik zeg "ga maar." hij gaat, met één vloeiende beweging trekt hij een plukje hooi waar hij al enige tijd op zat te azen uit het fijnmazige net. Hij had goed gekozen, de pluk liet zich zonder strijd uit het net vissen. De rest van de plukken gaan minder makkelijk, maar de eerste pluk had hij in ieder geval binnen.

De shetten staan nog steeds de restjes van hun "kracht"voer van de straat te halen. Door ze hun voer op de straat te geven zijn ze veel langer bezig dan als ze het uit een bakje krijgen. Ook zijn ze veel vreedzamer, er is geen voernijd en rustig staan ze naast elkaar, soms enkel elkaar's hoofd weg te duwen omdat ze verwachten dat daar toch nog iets heel lekkers ligt aan flinters voer. Maar dat is het dan. Zij maken het hooinet plaatsen uiterst makkelijk. Nog even de waterbak van Victor vullen en dan is het tijd voor koffie.

Na de koffie even overleggen met mijn moeder en tot het besluit komen dat het handig is als ik Victor eerst ga longeren en pas na de lunch ga rijden. Dus ik met het paard naar de longeercirkel en lekker met hem aan de slag gegaan. Echt zin had hij niet, volgens mij vindt hij het huidige luie leventje eigenlijk wel prima zo, nu hij er aan gewend is (hij is van 5-6x in de week rijden naar 2x per week rijden en 2x per week stappen aan de hand gegaan. Naast 24/7 in de paddock). Maar goed, netjes een tijdje gedraafd en beide kanten een galopje op. Nog even uitgestapt en toen de lijn naar zijn halster, hoofdstel af en lekker laten rollen. Na het rollen laat ik hem normaal altijd grazen, maar omdat ik hem te kijkerig vond, liep ik eerst nog een rondje met hem.

En toen kwam de pietenboot en hij had geen hoofdstel aan. Dat dus eerst geregeld, wat nog best een truc was, want hij wilde echt niet meer zijn hoofd laten zakken. Die pietenboot was eng! Uiteindelijk toch gelukt en toen ben ik met hem richting de pietenboot gelopen. Naar de t-splitsing waar ik (en hij) alle ruimte hebben en ik goed overzicht heb over alles. Hij liet zien wat ik hem geleerd had, maar ik me eigenlijk nog niet bewust van was dat ik het hem geleerd had. Als je iets eng vindt, dan ga je er aan snuffelen. Als je iets heel eng vindt, dan ga je er met je kont naartoe staan. En dat heeft hij dus ook veel gedaan, terwijl hij over zijn schouder keek om die boot toch in de gaten te kunnen houden. Hij was niet te overtuigen om met zijn hoofd richting de boot te gaan staan.

Uiteindelijk was de boot gepasseerd, wij zijn weer richting huis gegaan, terwijl de boot verder richting het winkelcentrum ging. Exact de route die ik zou hebben genomen als ik direct zou zijn gaan rijden, in plaats van pas na de lunch. Ik stel het rijden nog een beetje uit. Ik ga wel tegen of na sluitingstijd rijden. Dan is het winkelcentrum wat rustiger. De sfeer is met de pietenintocht vaak "bijzonder" te noemen. En dat is wel erg veel van het goede. Ik moet langs het winkelcentrum voor de lange buitenrit, of ik moet de dijk doen, maar die vindt hij ook nog erg eng, dus die pak ik liever op de terugweg nog een paar keer mee. Op de terugweg doet hij dat soort dingen makkelijker.

En nu is het ondertussen 15.07 en ga ik zo met mijn moeder boodschappen doen. Volgens haar was het bij de AH oorlog vandaag, hopelijk is het bij de plus beter.

Nog even een filmpje, die ik eigenlijk bij gisteren wilde zetten. Want hij is nou eenmaal leuk en het ontwikkelen van vaardigheden ben ik hard aan bezig deze dagen. Ook past de positieve instelling bij me.

Groetjes, Domor.

Rij mee met Victor door de stad

Vandaag eigenlijk geen tijd om te bloggen, maar het was zo gaaf dat ik het toch even moest delen. Ik heb vanmorgen een buitenrit op Victor gereden en ik heb het gefilmd vanuit het zadel. Niet bijzonder, zou je denken. Dat doen meer mensen en je krijgt er wat wiebelige filmpjes van. Behalve dan dat ik anderhalf jaar geleden iemand gevraagd heb het gedrag van Victor te filmen. Dit was buiten namelijk dusdanig extreem dat het onverantwoord was om nog buiten te rijden (de gefilmde rit is de laatste buitenrit voor een jaar tijd geweest). Laat staan dat ik het zelf kon filmen, met de teugels in mijn ene hand en mijn telefoon in de andere. Maar nu dus toch.

Tussen filmpje 3 en 4  (door de man aan het einde van filmpje 3) is er nog een foto van ons gemaakt. Zo zien we er dus uit als duo:

Victor wilde al verder, dus ik was een ophouding aan het maken. Ik wilde namelijk wel graag mijn telefoon ook weer terug. De man was voor mij een wildvreemde. Maar ik ben hem wel dankbaar voor het aanbod (en de foto).

Goed. Deel 1. Voor Hellevoeters, net na het politiebureau richting de potloodtoren (ook wel het melkpak genoemd). Het filmpje eindigt bij de recent opgeknapte brug waar aan het begin en einde een dikke betonrichel is die bijt volgens Victor. Daar had ik dus 2 handen nodig (maar op zich geen probleem, alleen geen mogelijkheid om te filmen).

En dan over naar deel 2. Wat eigenlijk deel 2 had moeten worden is een filmpje van 2 seconden geworden. Langs de shell met vlaggen, overstekende auto's, een werkende wasstraat en iemand die zijn auto aan het uitzuigen was (en druk bij de pomp). Maar helaas, geen film van dat. Dus dan maar de draf. Zie hier, een stukje draven:

Deel 3 alweer. Mijn taalgebruik had op een bepaald punt netter kunnen zijn. Maar als ik tegen Victor zeg te wachten, dan verwacht ik dat hij wacht en niet net voor een auto besluit dat hij wel voorrang kan nemen. En daarna de dijk op, tussen de hekjes door.

Het laatste deel, deel 4. De eerste minuut is gewoon rechtdoor stappen. Voor degene die dat ondertussen wel gezien hebben, bij 1.10 komt mijn afslag in beeld en op 1.30 neem ik deze. Het "rustig aan" slaat op het feit dat hij de laatste 2 keer dacht het ook wel in draf te kunnen doen. Mag niet van mij, en dat vindt hij flauw. Ik vind het voornamelijk onverantwoord. En daarna door naar huis, het was weer een heerlijke buitenrit.

Wie zich nu afvraagt hoe erg het gedrag van Victor nou zou kunnen zijn geweest als je dit zo ziet, hier het filmpje van anderhalf jaar terug. Hij is door de filmer van het erf af begeleidt en op de achtergrond zie je nog het erf liggen. Na het spoken direct aan het begin van het filmpje, gaat het op 3.15 tot ongeveer 7.30 verder. En dan weer vanaf 9.45 tot ongeveer 13.00.

Ik voel nog de adrenaline opkomen als ik er naar kijk. Op dat moment overigens niet echt. Ik was niet zo kalm als ik had moeten zijn, maar er was geen paniek of zo. Gelukkig, want dan had het nog veel gevaarlijker geweest. Ik kan me gelukkig prijzen met kalmte in een crisissituatie, maar daarna krijg ik de tik echt nog wel. Toch ben ik er heel gelukkig mee, want het heeft me al in meerdere situaties ontzettend geholpen.

Goed, dat was het eigenlijk weer voor vandaag. De bijrijdster kan vanwege gescheurde enkelbanden de komende tijd niet rijden. En de dag was vol met niks werkelijks om over te schrijven.

Tot morgen. Groetjes, Domor Verbeuk.